قاسم خوش سیما

کشور روزهای نسبتا آرامی را سپری می نماید که آرامش این روزهای جامعه را میتوان به تدبیر وامید دولت اخیر ربط داد و شکی در آن نیست که ماجرا جویی های داخلی و بین المللی دولت گذشته و آمار و ارقام دیوانه کننده آن روزهای خاکستری، امروز جایی در دولت کنونی ندارد.اما در حال حاضر و در پیوند با امید و تدبیری که از دولت انتظار میرفت منتظر آن بودیم تا تصمیمات اقتصادی عاقلانه تری لااقل در سطح داخلی اتخاذ نمایند و همچنان تصمیمات پوپولیستی و گول زنک چند سال گذشته در جامعه ساری و جاری نباشد.انتظار می رفت تیم اقتصادی جدید با توان و هوش مضاعفتر ، واقع بین تر و صادق تر باشد و بداند چنانچه به من نوعی یک نان بدهد یا یک نان از من بگیرد توفیری در اوضاع زندگی ام ایجاد نخواهد شد بلکه بخشیدن چند نان و تخم مرغ، تنها ادامه همان فرهنگ .... پروری در کشوری است که به آرمان و افق 1404خود در حال نزدیک شدن است.
امروز 35 سال از انقلاب شکوهمند ایران می گذرد و کشور به لطف پروردگار و تلاش همه مردم در بسیاری از جهات به بالندگی های غیر قابل انکاری رسیده است اما قدر مسلم آنست که شرایط اقتصادی برای گروه بزرگی از مردم بسیار بسیار نامناسب و گروه کوچک دیگر بسیار بسیار مناسب است و این به این معناست که دولتها در توزیع مناسب ثروت کارنامه خوبی نداشته اند و امروزه چنانچه کسی به بدنه دولت و منابع قدرت جامعه متصل نباشد کلاهش پس معرکه است و شایسته سالاری صرف، تضمین کننده خوشبختی شخص نخواهد بود .حال در این اوضاع که جای شایسته سالاری پارامترهای دیگری مانند چابلوسی ،رانت خواری ،رانت دهی و امثالهم تعیین کننده خوشبختی فرد و جامعه در بسیاری از جهات شده است انتظار می رفت نسل جدید دولت با استفاده از تجارب غلط و درست دول گذشته، کشور را سقف بشکافد و سوی طرح های نو اقتصادی رهنمون نماید.
تجارب موفق کشورهایی مانند ژاپن ،کره،مالزی،هنگ کنک،تایوان و مهمترین آنها یعنی چین نشان می دهد که آنها بهتر از ما می دانند اگر دولتی صادقانه در پی بالا بردن سطح رفاه مردم جامعه خود باشد بستری را فراهم می نماید تا ماهیگیری را به آنها بیاموزد نه آنکه صبح ها یک ماهی جلوی خانه عده ای پرت نماید و با ترویج روحیه ... پروری آنها را به جان هم بیاندازد.
توسعه صنایع کوچک و مشاغل خانگی، ابتدایی ترین و کم ترین کاری بود که دولت می توانست در یک برنامه ریزی میان مدت بستر های داخلی و بستر خارجی آن را برای مردم فراهم نماید تا میلیونها ساعت وقت روزانه خانواده های کم درآمد که اکنون پای تلویزیون و ماهواره ها به بطالت می گذرد صرف درآمد زایی شود اما متاسفانه در زمینه های اقتصادی رمقی از دولت تدبیر و امید نمی بینیم و با تکرار همان کهنه تصمیمات مندرس گذشته با هرز رفت منابع عظیم مالی و نیروی انسانی بکر، همچنان شاهد پخش نذری نان و تخم و مرغ و صف های طولانی چیزهایی هستیم که گرفتن و نگرفتن آن فرقی برایمان ندارد.
در ادامه بحث اینست که این همه برای هیچ یعنی چه؟
سبد کالایی که چند برابر آن خرج بر روی دست مردم گذاشت ،فقط خدا می داند این سبد که هنوز به رویت هیچ انسانی نرسیده و تنها اخبار آن را می شنویم چقدر برای مردم هزینه داشته است.سبدی که دعوای آن از میان صفهای مردم به مجلس کشیده شد و کار به ساعتها بحث در آنجا انجامید ، سبدی که دعوا را به هیئت دولت کشاند و پس از بگیر و ببندهای طولانی کار به معذرت خواهی رئیس دولت کشید ،سبدی که ساعتها وقت گرانبهای صدا و سیما را گرفت،سبدی که هنوز مردم در برف و سرما منتظر دریافت آن هستند که یک روز قیر نیست،یک روز قیف نیست،یک روز راننده ماشین قیر نیست و روزی که همه اینها باشند تعطیل است، ماشین خراب و کرایه باطل می شود ،سبدی که یکی از همنوعان ما در ازدحام جمعیت برای دریافت آن جانش را از دست داد و مهمتر از همه ی اینها سبدی که محرومین و مستحقین واقعی جامعه هیچ اسمی در لیست های آن ندارند.
حال سوال مهم کنونی اینست که:
1) چنانچه دولت اصرار به ادامه همان کهنه روشهای کمک به مردم دارد چرا جای راه انداختن این همه گفتگوهای دولت و مجلس و صدا وسیما و صف و به قتل رسیدن مردم و دادگاه و پاسگاه و جراید و مطبوعات و طبقه بندی مردم و غیره همین مبلغ چند هزار تومان را به حسابشان واریز ننمود که شر بخوابد؟
2)چرا مستحقین واقعی تر جامعه که زیر تیغ تورم 150 درصدی نای نفس کشیدن ندارند اسمی در این لیست ها ندارند؟
3)چرا کل مبلغ این طرح که دردی از تک تک مردم دوا ننمود مجموعا برای راه اندازی مجدد یکی از بیشمار کارخانه هایی قرار نگرفت که به مدد دولت گذشته تار عنکبوت بر تارک آنها نشسته است.
4)چرا مبلغ این طرح برای ساماندهی بانک اطلاعاتی قرار نگرفت که روزی برسد تا در دنیای پیشرفته کنونی برنامه ریزان این کشور بدانند بالاخره چه کسی در این کشور دارا و چه کسی ندار است.
5)چنانچه دولت در نخستین تصمیم رفاهی خود چنین ضعیف عمل نمود آیا میتوان آنرا به سایر تصمیم گیریهای ریز و درشت دیگر که قابل رویت عموم مردم نیست تعمیم داد و روزنه های امید را اینگونه پنداشت؟
و سوالات بیشماری از این دست که با نیرو و طراوتی که در مناظره های انتخاباتی از کاندیداها می دیدیم انتظار می رفت هدف تنها جمع آوری آرا نباشد که تاکنون چنین نشده اما همچنان به تدبیر و امید دولت کنونی امیدواریم.
در پایان تاکید می نمائیم از تیم جدید مدیریت اقتصادی کشور انتظارات خیلی بیشتر و پیشرفته تری می رود و از جناب آقای نوبخت - مدیر مدرسه ام در سال چهارم دبیرستان شهید بهشتی رشت به عنوان اصلی ترین متولی کار- تقاضا دارم به عنوان یکی از مدیران عالی رتبه دولت در سطح معاونین رئیس جمهور بیشتر به این مهم توجه نمایند.