کهن دیار

کودکان زادگاه مادری ام وعمری از آن ها که به ارزانی می گذرد!

قاسم خوش سیما

نگاه عمیق به صورت کودکان، همان نگاه به نابترین خلقت پروردگار تواناست.موجوداتی بی گناه که معصومیت درسیمایشان تصویر معنا داری دارد.کودکان در حقیقت همان مصداق احسن الخالقین خداوندند که با گذر عمر و وارد شدن به کارزار زندگی ،گاها از این مرتبه روحانی فاصله میگیرند.کودک همان لوح پاکیزه و بی نقش نگار الهی است که بی هیچ آلایشی در اختیار من،شما و جامعه قرار میگیرد.هدیه ای بسیار نجیب که از سوی بزرگ ترین نیروی هستی، برای ادامه راه تکامل در خدمت بشر ایفای نقش می نماید.

لوح خام کودک از سوی زیبای به انتها در نهایت معصومیت وارد زندگی ما می شود، اما چه اتفاقی می افتد که چندی بعد همین " زیباچه انسانیت " به خیل عظیم ناهنجاری های انسانی واجتماعی می پیوندد و گاها به بدافزاری در میان خشونت دیگر انسان ها تبدیل میشود.گذشته از تاثیر نامناسب جامعه بر انسان های بالغ،نکته بسیار حائز اهمیت آن است که مرحله کودکی مانند دیگر مراحل رشد شخصیتی یک انسان باید سیر طبیعی خود را طی نماید و چنانچه هرکدام از این مراحل مطابق اصول صحیح سیر نگردد، فرد در دیگر مراحل عمر با مشکلات شخصیتی و مدنی گرفتار میگردد.زمان کودکی اوج شکل گیری بدیهیات شخصیت وحتی زندگی یک انسان است.شجاعت کنترل احساسات انسانی،راستگویی،نظم و انظباط،تلاش و کوشش،نقد پذیری،احترامات اجتماعی و عناوینی از این دست،اصول برجسته انسانی هستند که بالقوه در نهاد بشر موجود است وکودکی ابتدایی ترین زمان برای رشد، نمو و برجسته کردن آنهاست.

در این گاه حساس مهم این است که کودک در بستر مناسبی بنام خانواده به دریافت اطلاعات مناسب و متمدن اجتماعی مشغول گردد.خانواده آرام توٱم با آسایش که برای نیل به انتهای آنچه آن را تربیت می نامند، جهت طی کردن زمان کودکی یک انسان نهایت همت را از خود به نمایش بگذارند.در این مرحله، آموزش عمدتا بار مالی زیادی برای جامعه به همراه ندارد،بلکه " بستر آموزشی " مهمتر از سایر متریال های سخت افزاری است و قطعا آرامش فضای خانواده مهمتر از سایر ارکان آموزشی قلمداد می گردد.

متریال های نرم افزاری آموزش کودکان نیز میسر نمی شود مگر آنکه والدین درک مناسبی از خواسته ها وکنش های  کودک خود داشته باشند،به آن معنا که هیچ وقت به کودک خودنگویند او بزرگ شده است و این عادت فرهنگی کاملا غلط است، زیرا تکرار این جمله اشتباه،علاوه بر این که حس اعتماد به نفس کودک را ضیعیف مینماید بلکه به اشتباه در ذهن او تداعی میگردد بزرگسالی معصون از هر نوع اشتباه است که خود تولید باور های اشتباه دیگری مینماید که وقت ازبحث خارج است.

باور دیگر این است که اگر مرحله کودکی یک انسان به درستی سپری نگردد این نهفتگی شخصیتی در دیگر مراحل زندگی گریبان اورا خواهد گرفت. قطعا همه ما میانسالان و بزرگسالانی را به خاطر داریم که در سنین بالا پوشش،رفتار و حتی خوراک بچگانه از خود بروز میدهند.خوردن تنقلات کودکانه مانند پفک،پوشش لباس های نامتعارف و اسپورت،پوشیدن زیورآلات در سنین پیری توسط جنس مرد،انجام حرکات موزون در جشن ها و میهمانی ها و رفتار های از این دست نشان میدهد شخص سایر مراحل زندگی از جمله کودکی را به طور طبیعی طی نکرده است.

حال مهم این است که جامعه ما دارای فضای عمومی بی نقص برای رشد و برجستگی نهانخانه ی هیچ کدام از رده های سنی نیست و کودکان مانند دیگر گروه ها مظلوم این کاستی ها هستند، به عینه می بینیم کودک وقت آزاد  بسیار زیادی را به بطالت میگذراند و مانند خانواده از هدر رفتن بهترین ثانیه های عمر خود اطلاع کافی ندارد.کودکان سرزمین من و اختصاصا زادگاه مادری ام در بسیاری از موارد از نبود بستر مناسب یادگیری بدیهیات محرومند.محرویت از سفر،همزیستی با والدین پرخاشگر،والدینی که هردو بسیاری از وقت خود را صرف کار در بیرون از خانه مینمایند،مراکز آموزشی غیر تخصصی مانند مهد کودک های نامناسب،والدین مبتلا به الکل و مواد مخدر،کودکان طلاق،کودکان طلاق عاطفی،کودکان کار و هزار درد بی درمان دیگر مواردی هستند که کودکان کهن دیارم را در همیشه ی تاریخ آزده است.

در پایان آرزومندیم جامعه انسانی و خصوصا جامعه ایرانی به درجه ای از بلوغ اجتماعی برسد که بداند برای ساختن جهانی آرمانی،همه چیز را باید از کودکی انسانها شروع کنیم و آگاه باشیم فردا برای این شروع " دیر " است.